Okienkowanie niweluje przeciek widma transformaty przez ograniczenie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Robi się to przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, zarówno na jego początku, jak i na końcu przedziału próbkowania, ażeby gładko dążył do pojedynczej wspólnej liczby. Obecnych jest wiele różnych kształtów okienek, które posiadają swoje osobiste zalety i wady. Wybór określonego okna uzależniony jest od zastosowań, niemniej jednak niezależnie od tego, które okienko będzie dobrane, zawsze redukuje się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych DFT, w porównaniu z przeciekiem przy użyciu okna prostokątnego. Okna Bartletta, Hamminga i Hanninga mają znacznie większe wyciszanie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków zasadniczych jest sporo większa, niż dla okienka prostokątnego. Im szerszy listek podstawowy, tym niższa jest rozdzielczość transformaty. Największe wyciszenie w paśmie nieprzepustowym posiada okno Blackmana-Harrisa, ale ma w dodatku jedną z największych szerokości listka głównego. Generalnie można spostrzec, że im większe wyciszenie listków pobocznych, tym szerszy jest listek główny. Selekcja okna jest kompromisem pomiędzy szerokością listka pobocznego, wygłuszeniem w paśmie zaporowym oraz szybkością niwelowania listków bocznych w miarę wzrostu częstotliwości. Okienko Kaisera ma zmienny czyli dobroć, zapewniająca w pewnym stopniu uzyskać ten kompromis.